"ویژگی مستقل بودن مسیرهای مجاور نباید در اثر صعود ما در معرض خطر قرار گیرد."

منشور جهانی کوهنوردی (بیانیه تیرول)

در گشایش مسیر جدید نباید طوری مسیر بزنیم که مسیر دیگران را خراب کرده و از حالت و درجه سختی اولیه بیندازیم و یا مسیرمان با سایر مسیرها به طریقی مشترک ، تلاقی یا وصل شود که کراکس و حالت آنها را از بین ببرد و یا از آنها برای گشایش مسیر بهره بگیریم و محدوده صعود مسیرهای دیگر را ازبین ببریم .مسیر باید طوری طراحی شود که حداقل سه متر از هر طرف با مسیرهای باز شده بر روی دیواره فاصله داشته باشد،دسترسی به آن مسیرها را ساده نکند، طوری که نشود از آن مسیرها در نیمه راه گریز زد و کمک گرفت.

ظرفیت برخی از دیواره ها برای گشایش مسیرهای متعدد محدود است و با چند مسیر مشخص و اولیه اشباع و قابل صعود می شود و اگر به فاصله متر به متر و مجاور هم دیواره را سوراخ سوراخ و حمایت میانی ثابت گذاشت آن دیواره را از حالت انداخته و لذت صعود را ازبین می برد طوری که بعد از صعودهای اولیه برای دیگر کوهنوردان آن جذابیت و درجه را نخواهد داشت و تکرار آن هم به علت اینکه همه امکانات بر روی دیواره مشخص و ثابت گذاری شده برای کسانی که کار فنی با درجات پایین دارند آن را ساده و قابل دسترسی می کند.نهایتا" دیواره را از فرم و قیافه انداخته و لذت صعود را از دیگر صعودکنندگان می گیرد.این کار صحیح نیست و کوهنوردانی که این کارها را می کنند از نظر اخلاق فنی کوهنوردی زیر سوال می روند.

همچنین نباید به مسیرهای دیگران دست درازی کرد به این معنی که اگر حمایت میانی های آن زیاد است از آن کم کنیم،میخی بکشیم و یا رل و صفحه ای را باز کنیم. یا بر عکس احساس کنیم که حمایت میانی کم دارد و باید به آن اضافه کنیم.این کارها از اخلاق کوهنوردی به دور است و حق دیگران این است که مسیر را با هر کیفیتی که هست صعود کنند و اگر کراکس ها و درجه مسیر خیلی بالاست و ما نمی توانیم آن را صعود کنیم و حمایت های میانی آن با فاصله زیاد و یا تعداد آنها کم است و باید به آنها اضافه کرد،این طرز صعود و این تفکر مربوط به گشایندگان مسیر است و ما حق نداریم که مسیر را از حالت اولیه خارج کنیم. اگر نتوانستیم مسیر را صعود کنیم از همانجا صعود را تمام شده تلقی کنیم و برگردیم و خود را بسازیم و تمرین کنیم و درجه کار خود را بالا ببریم نه درجه مسیر را پایین بیاوریم.ترمیم کارگاهها و یا حمایت های میانی مسیرها اشکالی ندارد ولی اضافه کردن و یا کم کردن حمایت میانی ها از نظر عرف و اخلاق کوهنوردی صحیح نیست و باید از این کار صرف نظر کرد و مسیر را به حالت اولیه خودش باقی گذاشت مگر اینکه با اجازه گشایندگان اولیه مسیر و با ثبت و اعلام  به کوهنوردان،این کار انجام گیرد.

برای ادامه مسیر نیمه کاره دیگران بهتر است تا حد امکان با اطلاع گشایندگان اولیه به ادامه مسیر بپردازیم و از حدی که ادامه مسیر می دهیم با اعلام صادقانه و تاریخچه و شناسنامه مسیر به گشایش بپردازیم و حق کوهنوردان قبلی را ضایع نکنیم و از آنها هم یادی بشود.

اخلاق کوهنوردی ایجاب می کند که گشایش مسیر بصورت سر طناب باشد و از پایین به بالا صورت بگیرد و آنجایی که با مسیرهای دیگر مشترک می شود قید و ثبت گردد.در صورتی که مسیری راصعود می کنیم و حمایت میانی اگر میخ است و لق شده  ،آن را بکوبیم و ترمیم کنیم و آن را نکشیم و با خود ببریم.اگر طنابچه ای به صورت ثابت از بلوکی رد شده و ثابت گذاشته شده حتی اگر پوسیده هم باشد ما می توانیم آن را به عنوان نشانه مسیر بگذاریم و طنابچه جدید خودمان را به آن اضافه کرده و در صورتی که بلوک(سوراخ دو بدر)طوری است که از سوراخ آن طنابچه دوم را نمی شود رد کرد و باید طنابچه قبلی بریده و کشیده شود،اینکار انجام گیرد و در گزارش اعلام شود که این تعویض صورت گرفته ،اگر وسیله  و ابزار گران قیمت در مسیر به عنوان حمایت میانی تعبیه شده نباید آن را با خود ببریم و اگر احساس کردیم که جا مانده و تیم صعود کننده یادش رفته در صورت امکان و پیدا کردن آن کوهنوردان، به آنان برگردانیم.این همه نشانه اخلاق کوهنوردان والاست.برای حفظ و حراست از آنها کوشا باشیم.

نویسنده: محمد باقر عیوضی

بر گرفته از وبلاگ (ای کوه سر سپیددرخشان شو)از شهاب بابانژاد