موهایش کاملا سفید گشته بود و به آرامی صحبت میکرد.

عکسی از خودش در کنار مجسمه در دست داشت که به من تقدیم کرد.به رسم ادب از او خواستم پشت عکس را برایم امضا کند. تا این لحظه متوجه لرزش دستانش نشده بودم.باورش برایم سخت بود...

آری او امیر شاه قدمی بود.کسی که هر کوهنوردی  که از دربند گذر کرده باشد مجسمه او را دیده.آن جوان تنومند سالهای نه چندان دور هم اینک در مقابلم ایستاده بود ُ با چهره ای متفاوت اما گرم و صمیمی....

مقایسه چهره او شاید برای شما هم جالب باشد.

در جلسه اخیر انجمن کوهنوردان ایران و همزمان با ارائه گزارش لیلا اسفندیاری در اقدامی شایسته از امیر شاه قدمی نیز دعوت به عمل آمده بود.

از زمان ساخت مجسمه تا به امروز بیش از نیم قرن گذشته ُ آیا آنگونه زیستیم که بعد از ۵۰ سال ُ از ما نیز به نیکی یاد کنند؟

برای تمامی پیش کسوتان عرصه ورزش و بویژه کوهنوردان عزیز آرزوی سلامت و تندرستی دارم.

تاریخچه تندیس کوهنورد را در ادامه مطلب ملاحظه فرمایید.