اوج از خود گذشتگی در یک قدمی فتح بام دنیا؛
منبع:خبرگزاري كرد پرس                                                                                               

دکتر "کیخسرو مردانپور" هیمالیا نورد کرمانشاهی در فاصله 100 متری قله 8884 متری اورست از فتح این قله منصرف شده و جان "حسین بهمنیار" دیگر هیمالیا نورد کشورمان را که در وضعیت بحرانی به سر می برد نجات داد.
 
رئیس انجمن پزشکی کوهستان ایران در گفتگو با خبرنگار کردپرس درخصوص این حادثه گفت: "حسین بهمنیار" که برای صعود به بام دنیا از کمپ چهارم اورست در حال حرکت به سمت قله بود به دلیل تحلیل رفتن قوای جسمانی و شرایط ارتفاع دچار مشکل می شود.

"حمید مساعدیان" افزود: پس از وقوع این حادثه در فاصله 100 متری قله، بهمنیار توسط همنوردش دکتر "کیخسرو مرادنپور" که در حال صعود به قله بود به ارتفاع پایین تر و به بیس کمپ اورست منتقل می شود.

وی بیان کرد: "بهمنیار" پس از رسیدن به کمپ اصلی اورست ابتدا به شهر لوکلا رفته و پس از طی کردن مراحل مقدماتی درمان به بیمارستانی در شهر "کاتماندو" منتقل شده و هم اکنون در حال طی کردن مراحل درمانی در بیمارستانی در شهر "کاتماندو" است.

گفتنی است "رضا شهلایی" دیگر کوه‌نورد کرمانشاهی روز شنبه 30 اردیبهشت ماه با صعود قله اورست بر بام دنیا ایستاد.

«مش صفر» رفت!

با تأسف فراوان مطلع شدیم؛ "مشهدی صفر نقوی" کوه‌نورد پیش‌کسوت و نام‌آشنا، از راهنمایان قدیمی و خوش‌سابقه‌ی منطقه‌ی "علم‌کوه" به دلیل عارضه‌ی قلبی به دیار باقی شتافت.

گروه كوه نوردي طبرستان جوان بابل این ضایعه‌ی تأثرانگیز را به خانواده‌ی خدوم ایشان و جامعه‌ی کوه‌نوردی تسلیت عرض می‌نمائیم.

 منبع:سايت فدارسيون كوه نوردي

پروژه نجات کوهستان اورست با آغاز فعالیت خود از سال ۲۰۱۱ موفق به جمع آوری چندین تن زباله از کوهستان اورست شده. اخیرا ۵ تن از این زباله ها که به مدت ۱۲ روز در لوکلا (Lukla) منتظر اتصال شبکه راهها بوده را توسط انجمن صعود کنندگان اورست و یک تیم بین المللی به کاتماندو منتقل کرده است. این مقدار بخشی از ۸.۱ تن زباله ای ست که از سال ۱۹۵۳ در کوهستان اورست روی هم جمع شده بود که به نامچه منتقل شد. این در حالی ست که ۳.۲ تن زباله دیگر (متشکل از پلاستیک و زباله) قراره به نامچه منتقل شود. مابقی زباله ها شامل سیلندر های اکسیژن، زباله به جا مانده از هلی کوپتر ها، فلزات، قوطی ها و بطری ها می باشند که قبلا به دفتر انجمن (ESA) منتقل شده اند. ارگان هایی که تحت عنوان انجمن صعود کنندگان اورست (ESA) فعالیت میکنند شامل دولت، اکو هیمال (Eco Himal)، انجمن کوهنوردان نپال و کمیته کنترل آلودگی ساگارماتا می باشند. این فعالیت بین تاریخ ۱۷ آوریل تا ۲۷ می صورت گرفته است.

اعضاء هیات مدیره انجمن صعوکنندگان اورست

اما هزینه این فعالیت ها توسط دولت نپال و چند ارگان بین ال

براي ديدن عكسها و مطالب به ادامه مطلب توجه كنيد

بر گرفته از انجمن پزشكي كوهستان

طبق گزارش پایگاه خبری فدراسیون کوهنوردی به نقل از امید آمحمدی ، یکی از ۳ کوهنورد اعزامی به ماناسلو، جعفر ناصری ۳۵ ساله اهل تهران که روز پنجشنبه موفق به صعود قله ۸۱۶۳ متری ماناسلو شده بود در راه برگشت در یک شیب تند در شرایط تاریکی شب، دید کم و هوای دگرگون ‌شده و نامساعد سقوط کرده و تا کنون جست ‌و جوهای اولیه‌ی برای یافتن او بی نتیجه مانده است.

تصویر جعفر ناصری برگرفته از وبلاگ آیاز

این حادثه تلخ در ماناسلو بار دیگر حادثه تلخ جان باختن عیسی میر شکاری (در اثر بیماری ارتفاع) را در اذهان زنده کرد. حادثه ای که حرف و حدیث های زیادی را در پی داشت. حوادث، بخش جدایی ناپذیر کوهنوردی هستند اما برخی از این حوادث به راحتی برای تیم های دیگر رخ نمی دهند. حوادثی که در چند روز اخیر نیز شاهد آن بوده ایم به خاطر برخورد ناگهانی با شرایط نامساعد و تصمیم به بازگشت به کمپ های پایین تر بوده هر چند ناموفق بوده اند (مثال Tibor Horvath از مجارستان) و یا بیماری ارتفاع که مجال امداد رسانی به دلایلی مانند شرایط بد هوایی یا مرگ سریع بیمار مانع از نجات کوهنورد شده اند (شرپایی که در اورست جان باخت).

طبق گزارش تلفنی امید آمحمدی معلوم نیست که ساعت حرکت کی بوده ؟ که ساعت رسیدن به قله ۱۸ اعلام شده که قاعدتا با زمانی که برای گرفتن عکس و اثبات صعود تلف شده باید خیلی دیرتر از ساعت ۱۸ اقدام به فرود به کمپ های پایین تر نموده اند و با این توصیف فرودی سخت در هوای ناپایدار عصر و دید ناکافی به خاطر تاریکی در انتظار آنها می بوده. با این وجود نمی توان انتظار داشت در قله بمانند و مجبور به حرکت به کمپ های پایین تر بوده اند که همین امر باعث به وجود آمدن حادثه برای کوهنورد یاد شده بوده. سوالی که برای من پیش آمد بعد از مقایسه زمان رسیدن عظیم به قله (ساعت ۷:۵۵ بامداد به وقت محلی) بود که میبینیم زمانبندی احتمالا به درستی صورت نگرفته که با چنین شرایطی برخورد کرده اند. و موضوع دیگر اقدام به بیواک این کوهنوردان بعد از وقوع حادثه بوده که می توانستند این کار را قبل از وقوع حادثه برای همنوردشان انجام دهند.

با این نگاه اجمالی به حادثه بلافاصله قصد حاشیه سازی یا مقصر دانستن هیچ کوهنوردی را ندارم. مطمئنا تصمیم گیری در چنان شرایطی دشوار بوده و به راحتی نمی توان بدون شنیدن شرح کامل حادثه به استدلال پرداخت و از این حادثه به عنوان یک اشتباه (چه تیمی و یا شخصی) نام برد ولی با همین گزارش هم بلافاصله در ذهن خواننده سوالاتی مطرح می شوند که توجه خاص جامعه کوهنوردیمان را می طلبد.

حوادثی که منجر به جان باختن کوهنوردان جوان کشورمان در قلل هشت هزار متری می شوند نیاز به کالبد شکافی و در عین حال شرح آن برای آگاه سازی جامعه جوان کوهنوردی دارند تا از چنین حوادث تلخی که به نوعی می توانستند پیشگیری شوند (؟؟) جلوگیری به عمل آید.

با تشکر از وبلاگ سولدوز